Opeens moest ik aan haar denken: de groenknolorchis. Nu geniet ze nog van de frisse zeelucht die door haar longen stroomt, maar weldra zal de rook van de fabrieken naderen. De lucht zal gevuld worden met fijnstof, en dat is allesbehalve fijn voor de zeldzame orchidee haar tere blaadjes. Nee, de groenknol in de Voornse Duinen is niet blij nu ze weet dat de Tweede Maasvlakte definitief haar nieuwe buurman wordt. 
Boos staat ze in de wind te zwaaien. Terwijl haar dunne stengel heen en weer zwiept, kijkt het geelgroene bloempje vanaf de duinrand nauwlettend naar de overkant van het water. De eerste baggerschepen zijn al bezig om het zand op te spuiten. Iets wat de orchidee beangstigt; haar gele bloempje ziet er bleekjes uit. Het lot van deze plant is namelijk onzeker. De komst van de Tweede Maasvlakte brengt naar verwachting een stroomverandering met zich mee waardoor minder zeewater de aangelegen Voornse Duinen bereikt. Een kleine ramp voor de groenknol, omdat deze plant zijn worteltjes graag nat houdt. De orchidee is een kieskeurige dame die voornamelijk groeit in natte, kalkrijke duinvalleien.
De tijd lijkt nu dus ook aangebroken voor de groenknol om de biezen te pakken. Geen strandzonnetje meer op de bol en uitzicht op zee voor deze orchidee. Geen bezoek meer van mededuinbewoners als de Kuifduiker, Toppereend en Tureluur. Het leven in de duinvallei van Oostvoorne zit er voor deze orchidee zo goed als op. In het vooruitzicht ligt nu de verhuizing naar de nieuw aangelegde duinstrook in Delfland vlakbij Hoek van Holland. De grote meneren van het Havenbedrijf hebben haar beloofd dat het hier precies hetzelfde zal zijn als in Oostvoorne.
Maar dat kan niet, het zal niet hetzelfde zijn. Natuurlijk, er ligt vast ook zand in Delfland. Daar zullen de graafmachines goed voor gezorgd hebben. Alleen maakt een paar hopen zand nog geen duin. Er is geen helmgras dat danst in de wind, vogels die zich verstoppen in de duindoornstruiken of een beekje dat zich een weg door de duinen kronkelt. In Delfland is alleen de wind, en de groenknol zal er vol instaan.
Ik heb medelijden met haar. Onder de Habitatrichtlijn van de Europese Unie heeft de orchidee tien jaar lang strijdgevoerd tegen de komst van de Tweede Maasvlakte, maar nu is de oorlog verloren. Verbannen naar een kale zandvlakte. Ik zal aan haar denken als ze eenmaal is beland aan de kust van Hoek van Holland. Laat de wind alsjeblieft niet haar groene nekje breken.
Hier wellicht een handig filmpje om voor deze column in de juiste stemming te komen:
